Cili është misioni yt para se të mbarojë jeta?

Falënderimi i takon Allahut. Bekimi dhe paqja qofshin mbi të Dërguarin e Allahut dhe mbi ata që e ndjekin.

Allahu thotë, në përkthimin e kuptimit: «A menduat se ju krijuam kot dhe se tek Ne nuk do të ktheheni?» Ky ajet na rikthen, mes angazhimeve, te pyetja e qëllimit: çfarë bëjmë me këtë jetë dhe çfarë të mire kryejmë në vendin ku jetojmë? [1]

Njeriu mund t'i ngjajë një udhëtari që hyn në një aeroport të madh, me restorante, dyqane e ulëse të rehatshme, dhe merret aq shumë me to, sa harron fluturimin. Problemi nuk ishte ushqimi apo pushimi, por harrimi i drejtimit. Kështu është edhe kjo botë: ka të mira, punë, bukuri e gëzim. E shijojmë atë që Allahu e ka lejuar, duke ditur se është rrugë drejt takimit me Të. Ruajtja e drejtimit na ndihmon t'i vendosim gjërat në vendin e tyre, që mjetet të mos e gllabërojnë qëllimin.

Prandaj Allahu thotë, në kuptim: «Xhindët dhe njerëzit i krijova vetëm që të më adhurojnë.» Adhurimi nuk do të thotë të tërhiqesh nga jeta ose ta kufizosh fenë në pak minuta në xhami, pastaj të jetosh pa peshore e pa mision. Ai është ta njohësh Zotin dhe të jetosh për Të: namazi të bëhet sinqeritet në fjalë; agjërimi, përmbajtje e dëshirës; leximi i Kuranit, dritë në vendime; frika ndaj Allahut, besnikëri në punë; shpresa tek Ai, mëshirë në shtëpi; dhe mirësia jote, gjurmë e dobishme mes njerëzve. [2]

Prindërit që ulen me fëmijët për t'i dëgjuar, për t'u mësuar namazin dhe për t'u dhënë siguri, përmbushin amanet. Punonjësi që mund të mashtrojë, por ruan të drejtën e punës sepse e di se Allahu e sheh, përmbush amanet. Tregtari që e tregon të metën e mallit dhe i riu që refuzon mëkatin kur është vetëm, të dy e bëjnë besimin të pranishëm në vendim. Këto situata duken të vogla, por e mbushin ditën me kuptimin e adhurimit.

Disa mund të mendojnë se mision ka vetëm ai që ngjitet në minber, bëhet i njohur ose drejton projekt të madh. Por ti ke një derë të së mirës aty ku je: në shtëpi, në profesion, mes fqinjëve dhe në xhami. Mund të mësosh atë që di mirë, të ndihmosh një familje, të vizitosh të sëmurin, të mbash lidhjet farefisnore ose t'i hapësh një të riu një derë shprese. Nuk duhet të presim të ndryshojnë të gjitha rrethanat; tani mund të kemi përpara një të mirë të vogël që mund ta bëjmë.

Allahu thotë, në përkthimin e kuptimit: «Ne ua ofruam amanetin qiejve, tokës dhe maleve; ato nuk pranuan ta mbanin dhe patën frikë prej tij, ndërsa njeriu e mori përsipër.» Amaneti nuk është fjalë larg realitetit. Është zemra jote: a e ruajte nga ashpërsia, mendjemadhësia e zilia? Është syri: çfarë shikon? Gjuha: çfarë thua për njerëzit në mungesë? Pasuria: nga erdhi dhe ku shkon? Puna: a e kryen siç duhet? Bashkëshortja ose bashkëshorti: a e bëre lidhjen qetësi e mëshirë apo fushë ankesash e lodhjeje? Fëmijët: a e di çfarë u hyn në mendje çdo ditë? A dëgjojnë në shtëpi për Allahun dhe botën tjetër, apo gjithçka sillet rreth shkollës, pagës, blerjeve dhe ekranit? [3]

Në Evropë na rrethojnë nevojat e punës, familjes, gjuhës dhe shkollimit; vitet mund të kalojnë duke shtyrë atë që e shohim më të rëndësishme. Suksesi profesional, mësimi i gjuhës dhe qëndrueshmëria janë të dobishme: me to shpresojmë të plotësojmë nevojat e vetes e të familjes dhe t'u shërbejmë njerëzve. Por e rishohim peshoren kur çdo shtim të ardhurash shoqërohet me mungesë më të madhe në shtëpi ose lënie pas dore të namazit. Çfarë fitojmë dhe çfarë humbasim gjatë rrugës?

Mendoni për Hatixhen, Allahu qoftë i kënaqur me të. Ajo nuk kishte minber, por ishte mbështetje e të Dërguarit në një nga çastet më të mëdha të fillimit të mesazhit. Kur Profeti, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të, u kthye nga shpella Hira duke u dridhur nga madhështia e asaj që pa, ajo nuk i tha fjalë boshe, por ia kujtoi cilësitë e tij. Në përkthim, i tha: «Jo, për Allahun, Allahu nuk do të të poshtërojë kurrë. Ti mban lidhjet farefisnore, mbart barrën e të pafuqishmit, ndihmon atë që nuk ka, nderon mysafirin dhe ndihmon njerëzit në fatkeqësitë që i godasin.» Kështu është misioni: prania jote t'u japë njerëzve qëndrueshmëri, dhe familjarët e miqtë të shohin te ti mirësi, mëshirë dhe ndihmë. [4]

Do të vijë dita kur puna mbaron, njeriu e lë atë që zotëronte dhe mbetet ajo që paraqiti për Allahun. Profeti, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të, ka thënë, në përkthim: «Kur njeriu vdes, vepra e tij ndërpritet, përveç tri gjërave: një lëmoshë e vazhdueshme, dije nga e cila përfitohet ose një fëmijë i mirë që lutet për të.» Mësojmë se e mira ka vazhdimësi: dije që ua mësojmë të tjerëve, edukim për të cilin kujdesemi dhe dhurim nga i cili njerëzit përfitojnë. Shpresojmë pranimin e Allahut dhe nuk e kushtëzojmë me shikimin e çdo fryti të mundit tonë. [5]

Mos e nënvlerësoni atë që mundeni. Një fjalë e sinqertë mund të jetë shkak pendimi. Një ulje me djalin mund ta shpëtojë nga një rrugë e errët. Një lutje e mirë në thellësi të natës mund të jetë shkak ruajtjeje për shtëpinë. Ndershmëria në punë mund të jetë ftesë e heshtur drejt Islamit. Dora që fshin lotin e nevojtarit mund të vlejë tek Allahu më shumë se shumë fjalë.

Allahu thotë, në përkthimin e kuptimit: «Ditën kur nuk bëjnë dobi as pasuria, as fëmijët, përveç atij që vjen tek Allahu me zemër të shëndoshë.» Le t'i ruajmë zemrat ndërsa kërkojmë të lëmë gjurmë. Punojmë për Allahun, jo që përmes së mirës t'i zotërojmë njerëzit ose t'i lidhim pas vetes. Shpresojmë që ajo që japim t'i ndihmojë në të drejtën, t'ua ruajë dinjitetin dhe t'i afrojë me Zotin. [6]

Mbajtja e amanetit nuk do të thotë se zotërojmë rezultatet e çdo veprimi. I edukojmë fëmijët, lutemi për ta dhe sillemi mirë me ta; ata kanë zgjedhjen e tyre dhe udhëzimi është në dorën e Allahut. Ndihmojmë dikë me sinqeritet, por fryti mund të vonohet ose të na mbetet i fshehtë. I kërkojmë llogari vetes për sinqeritetin, urtësinë dhe veprimin që kemi mundësi, mësojmë nga gabimi dhe nuk ia rëndojmë zemrës pretendimin se kontrollojmë atë që nuk e zotërojmë.

Ai që rëndohet nga sëmundja apo mosha nuk është jashtë dyerve të së mirës. Mund të bëjë një lutje, të thotë një fjalë inkurajimi ose të përcjellë përvojë; mund edhe të ketë vetë nevojë për shërbim dhe nderim. Nuk e matim vlerën e njeriut me prodhimtarinë dhe nuk i ngarkojmë atë që e rraskapit. Secili ka mundësinë dhe rrethanën e vet; Allahu e di qëllimin dhe përpjekjen. Mëshirë është ta ndihmojmë njëri-tjetrin në rrugë dhe ta vlerësojmë të mirën, sado e vogël të na duket.

Këtë javë zgjidh një amanet të afërt që e ke lënë mangët dhe një hap ku mund të qëndrosh: një ulje me fëmijën, mësim të një aftësie, lidhje farefisnore ose kontribut të rregullt për të mirë. Fillo me atë që ke dhe zgjate dobinë sipas mundësisë.

O Allah, bekoji jetët tona, na ndihmo t'i përmbushim amanetet, ndreqi zemrat dhe familjet tona dhe na jep një gjurmë të mirë që e pranon prej nesh dhe nga e cila përfitojnë robërit e Tu.

Burimet
[1] Kuran, El-Mu'minun 23:115.
[2] Kuran, Edh-Dharijat 51:56.
[3] Kuran, El-Ahzab 33:72.
[4] Sahih el-Buhari, hadithi 3.
[5] Sahih Muslim, hadithi 1631.
[6] Kuran, Esh-Shuara 26:88–89.
