Kush jam, cila është detyra ime dhe ku po shkoj?

Falënderimi i takon Allahut. Bekimi dhe paqja qofshin mbi të Dërguarin e Allahut dhe mbi ata që e ndjekin.

Allahu i Lartësuar thotë, në përkthimin e kuptimit: «Ne i kemi nderuar bijtë e Ademit.» [1]

Të nderuar vëllezër, mund të zhytemi në ditët e punët tona dhe të kalojnë vite pa u ndalur te tri pyetje që na duhen: kush jam, cila është detyra ime dhe ku po shkoj? Njeriu mund ta dijë emrin, profesionin dhe adresën e vet, çmimet e tregut dhe lajmet e botës, por të mos e dijë kush është në peshoren e Allahut, pse iu dhanë kjo zemër, kjo mendje e kjo jetë dhe drejt cilit takim po ecën. Kur humbin këto përgjigje, ai i ngjan udhëtarit në një vend të huaj që ka telefon, makinë e para, por ka humbur hartën. Mund të ecë shumë, por nuk e di nëse po i afrohet drejtimit të vet apo po largohet.

Përgjigjja e parë ndaj pyetjes «kush jam?» është: je njeri që Allahu e ka nderuar. Nuk je mall në treg, numër në institucion, fotografi që vlerësohet me pëlqime apo trup që përdoret e hidhet. Dinjiteti yt nuk qëndron tek ajo për të cilën të duartrokasin, te pronat, ngjyra, gjuha apo prejardhja. Dinjiteti yt është se Allahu të krijoi, të dhuroi mirësi që të ndihmojnë ta njohësh, të hapi derën e njohjes së Tij dhe të bëri të aftë të zgjedhësh të vërtetën, të pendohesh kur gabon dhe të ngrihesh kur rrëzohesh.

Por ky dinjitet nuk do të thotë se njeriu e krijoi veten ose se mund ta përcaktojë të vërtetën dhe qëllimin sipas dëshirës. Kur e harron Zotin, mund ta sundojnë gjëra që mendon se i shërbejnë: paraja, epshi, frika, miratimi i njerëzve ose ajo që ekrani i shfaq çdo ditë. Prandaj Allahu thotë, në kuptim: «A e ke parë atë që e ka marrë dëshirën e vet për zot?» Njeriu mund të mos i përkulet një idhulli, por ta ndjekë dëshirën derisa ajo të vendosë çfarë thotë, bën dhe lë. [2]

Disa fëmijëve tanë mund t'u bëhet e paqartë shprehja «rob i Allahut», sepse robërinë e lidhin me skllavërimin dhe shtypjen mes njerëzve. Ua shpjegojmë dallimin: adhurojmë Zotin që na krijoi, e njeh dobësinë tonë, na furnizon, na hap derën e lutjes dhe pendimit dhe na urdhëron për të mirën tonë. Padrejtësia është e ndaluar. Në hadithin kudsi, Allahu thotë, në përkthim: «O robërit e Mi, Unë ia kam ndaluar Vetes padrejtësinë dhe e kam bërë të ndaluar mes jush, prandaj mos i bëni padrejtësi njëri-tjetrit.» Bindja jonë ndaj Allahut nuk i jep askujt të drejtë të na poshtërojë apo të na marrë të drejtat në emër të fesë. [3]

Kur themi «jam rob i Allahut», ripërtërijmë drejtimin: nuk e shes ndërgjegjen për para dhe nuk e bëj admirimin e njerëzve masë të vlerës sime. I riu që refuzon mëkatin që i ofrohet ka nevojë për forcë; punonjësi që refuzon mashtrimin kur nuk e sheh askush bën zgjedhje morale. Të qenit rob i Allahut na edukon me këtë forcë dhe me pendimin kur dobësohemi, që rrëshqitja e djeshme të mos bëhet identitet me të cilin e dënojmë veten përgjithmonë.

Pastaj vjen pyetja e dytë: cila është detyra ime? Allahu përgjigjet, në përkthimin e kuptimit: «Xhindët dhe njerëzit i krijova vetëm që të më adhurojnë.» Adhurimi nuk është tërheqje nga jeta dhe as të falemi e pastaj të dalim në jetë pa moral e pa besnikëri. Ai është të kërkojmë kënaqësinë e Allahut në çdo çështje: në namaz, në fjalë, në fitim, në zemërim, në edukimin e fëmijëve dhe në mënyrën si i shohim njerëzit. Prindërit që ulen me fëmijët, dëgjojnë shqetësimet e tyre, u mësojnë namazin e besimin tek Allahu dhe ndjekin nevojat e tyre në shkollë e në ekran, shpresojnë shpërblimin për ruajtjen e amanetit. Tregtari që këshillon pa mashtruar, mjeku që mëshiron, nxënësi që punon pa tradhtuar dhe fqinja që e ruan gjuhën, të gjithë e jetojnë kuptimin e adhurimit kur synojnë Allahun. [4]

Të nderuar vëllezër, shumë shtëpi sot kanë çdo mjet rehatie, por u mungon kuptimi. Mund të kenë internet të shpejtë, shumë ekrane e ushqim të mirë, ndërsa babai nuk e di çfarë po përjeton djali, nëna nuk gjen dikë që ia dëgjon lodhjen dhe fëmijët dinë gjithçka për botën digjitale, por jo pse falen. Këtu shohim sa na duhet kuptimi që feja na ndihmon ta njohim dhe ta jetojmë në shtëpi. Nuk na duhet ta mbushim shtëpinë me urdhra e britma, por t'ia rikthejmë domethënien: namaz që sjell qetësi, Kuran që dëgjohet, fjalë të mëshirshme, një ulje pa telefona dhe shembull që e shohin para se të dëgjojnë për të.

Pastaj vjen pyetja e tretë: ku po shkoj? Allahu thotë, në përkthimin e kuptimit: «Ne i përkasim Allahut dhe tek Ai do të kthehemi», dhe: «A menduat se ju krijuam kot dhe se tek Ne nuk do të ktheheni?» Je këtu përkohësisht, jo që ta urresh jetën, por që të mos harrosh drejtimin. E ndërtojmë botën dhe punojmë në të, duke ditur se veprat do të na shoqërojnë në takimin me Allahun; kështu kujtimi i botës tjetër nxit besnikëri dhe mirësi. Mos e lër punën të të rrëmbejë nga namazi, pasurinë nga fëmijët, telefonin nga zemra, suksesin nga përulësia apo trishtimin nga shpresa tek Allahu. [5] [6]

Myslimanit në Evropë i duhet ky kuptim çdo ditë. Duhet t'ia thotë vetes dhe fëmijëve: jemi robër të Allahut; jetojmë mes njerëzve me mëshirë, përpikëri dhe dobi, duke ruajtur zemrat e familjet nga humbja. Nuk izolohemi nga shoqëria dhe nuk imitojmë gjithçka në të. Mësojmë, punojmë, arrijmë sukses, shërbejmë e ndërtojmë, duke kujtuar përgjigjet: kush jam, cila është detyra ime dhe ku po shkoj?

Ruajtja e identitetit përfshin edhe t'u lëmë fëmijëve hapësirë të pyesin për besimin dhe kuptimin e adhurimit. Nuk mjafton të zemërohemi sepse pyetja nuk na pëlqeu, ose të përgjigjemi se kështu i kemi gjetur prindërit tanë. E mësojmë përgjigjen, ua afrojmë në një gjuhë që kuptojnë, durojmë përparimin e tyre gradual dhe u tregojmë si feja na bën më të mëshirshëm e më të drejtë. Një falje e sinqertë nga babai ose një qëndrim i drejtë nga nëna mund të jetë më afër zemrës së fëmijës se shumë fjalë pa gjurmë të dukshme. Duam besim me rrënjë në kuptim e dashuri, që e ndihmon njeriun kur është vetëm, larg vëzhgimit të familjes.

Zgjidh sot një amanet që kërkon ndreqje: një namaz që e ruan, një të drejtë që e kthen ose një ulje ku i dëgjon fëmijët. Mësoji me përgjigjen tënde praktike para fjalëve: jam rob i Allahut; jetoj me dinjitet, përmbush amanetin dhe shpresoj ta takoj Atë në gjendje të mirë. Këto kuptime i japin identitetit rrënjë dhe e bëjnë mirësi që njerëzit përreth e shohin.

O Allah, na bëj të të njohim, na ndihmo të të bindemi dhe ta përmbushim amanetin. Ndreqi zemrat e shtëpitë tona, na bëj hapës të dyerve të së mirës, na udhëzo te sjellja më e mirë dhe na mbaj të qëndrueshëm në fenë Tënde derisa të të takojmë.

Burimet
[1] Kuran, El-Isra 17:70.
[2] Kuran, El-Xhathije 45:23.
[3] Sahih Muslim, hadithi 2577.
[4] Kuran, Edh-Dharijat 51:56.
[5] Kuran, El-Bekare 2:156.
[6] Kuran, El-Mu'minun 23:115.
