I Gjithëmëshirshmi e mësoi Kuranin

Falënderimi i takon Allahut. Bekimi dhe paqja qofshin mbi të Dërguarin e Allahut dhe mbi ata që e ndjekin.

Allahu i Lartësuar thotë, në përkthimin e kuptimit: «I Gjithëmëshirshmi. E mësoi Kuranin. E krijoi njeriun. Ia mësoi të shprehurit.» [1]

Filloi me «I Gjithëmëshirshmi», sepse shpallja që na erdhi nuk është barrë mbi njeriun, prangë për shpirtin apo kundërshtare e dinjitetit dhe lirisë së tij. Ajo është mëshira e Allahut që e shpëton zemrën kur humbet rrugën, që i jep kuptim jetës kur ditët kthehen në vrap pas furnizimit, ekranit, suksesit dhe kënaqësisë së çastit.

Pastaj tha, në kuptim: «E mësoi Kuranin.» Këtu nuk tha vetëm se e zbriti Kuranin, ndonëse ai është i zbritur nga Allahu. Kujtimi i mësimit na fton të marrim udhëzimin e tij. Kurani nuk është libër që varet në shtëpi, zëra të bukur në raste të caktuara apo ajete që i kërkojmë vetëm kur jemi të trishtuar. Kurani mëson: kush je, për kë jeton, çfarë meriton ta kesh frikë dhe çfarë ta duash; si të jesh i lirë përmes adhurimit të Allahut, jo rob i epshit, tregut apo figurës që të tjerët kanë për ty. [2]

Sa njerëz sot zotërojnë shumë informacion, por nuk e njohin veten! Dinë lajmet e botës, por jo pse janë krijuar. Dinë si t'i shtojnë të ardhurat, por jo si ta pastrojnë zemrën. Njohin gjuhë, diploma e platforma, por në një sprovë mund të mos arrijnë t'i thonë vetes: kjo nuk e kënaq Allahun. Prandaj ndër mirësitë më të mëdha është që Allahu të ta mësojë Kuranin. Në të Ai nuk të jep vetëm fjalë, por peshore, dritë kuptimi dhe rrugë.

Vëreni se mësimi i Kuranit përmendet në fillim të sures, para krijimit të njeriut. Këtu lexojmë numërimin e mirësive të Allahut; nuk nxjerrim prej tij një rend kohor të zbritjes së Kuranit dhe krijimit të njerëzve. Ky fillim na fton ta madhërojmë mirësinë e udhëzimit. Nga mëshira e Allahut është që t'i krijojë njeriut mjetet e të kuptuarit dhe ta udhëzojë tek ajo që ia ndreq zemrën dhe veprën. Njeriu mund të ketë mjete të bollshme jetese dhe ende të ketë nevojë të mësojë pse jeton dhe si t'i përdorë mirë dhuratat që ka marrë.

Krahas pyetjeve për punën, furnizimin dhe organizimin e ditës, duhet të pyesim: pse jetojmë dhe çfarë i rregullon zgjedhjet tona kur na rrethojnë dëshira e trysni? Në Evropë, ku zgjedhjet janë të shumta, zërat të panumërt dhe ekranet hyjnë në dhomat e fëmijëve e në shtëpitë tona, krahas ruajtjes së emrit dhe identitetit kemi nevojë që zemra të mbetet myslimane: ta njohë Zotin, ta ruajë namazin, të ketë turp para Allahut dhe të mos e humbasë zgjedhjen nën trysninë e imitimit.

Pastaj Allahu thotë, në kuptim: «Ia mësoi të shprehurit.» Kjo është mirësi e madhe: të kuptosh, të shprehesh, të thuash çfarë ke në zemër dhe të shpjegosh të vërtetën. Por mirësia, kur nuk drejtohet nga devotshmëria, mund të bëhet sprovë. Në kohën e komenteve, mesazheve dhe videove të shpejta, secili mban në dorë një minber të vogël. Pyetja nuk është a mund të flasësh, por çfarë thua? Ndërton apo rrënon? Ndreq apo prish? Ruan dinjitetin apo lëndon? E verifikon lajmin para se ta përcjellësh, apo e përhap që të jesh i pranishëm në zhurmë? [3]

Ne dhe fëmijët tanë duhet të mësojmë ta përdorim këtë mirësi: të jemi të sinqertë kur flasim, të vëmë re ndikimin e fjalëve dhe të mos heshtim për një të drejtë që e dimë nga frika e njerëzve. Kur gabojmë, kthehemi e korrigjojmë, pa e kthyer gabimin në zakon. Kujtojmë fjalën e Allahut, në kuptim: «Ai nuk shqipton asnjë fjalë pa pasur pranë një vëzhgues të gatshëm.» Fjala është amanet, postimi është amanet, mesazhi është amanet dhe ajo që thuhet në shtëpi para fëmijëve është amanet. [4]

Më tej surja përmend rregullin e diellit e të hënës dhe nënshtrimin e krijesave ndaj Zotit. Ajo thotë, në kuptim: «Ai e ngriti qiellin dhe vendosi peshoren, që të mos e kaloni masën në peshim.» Kjo na fton në drejtësi dhe paanësi: të mos ua pakësojmë njerëzve të drejtat në shitje, pagë apo marrëdhënie. Nga ky kuptim përfitojmë edhe duke shqyrtuar sa drejt e ndajmë kohën e mundin mes të drejtave për të cilat jemi përgjegjës. [5]

Renditja e të drejtave prishet kur njeriu e vendos punën mbi familjen, telefonin mbi namazin, rehatinë mbi detyrën dhe kënaqësinë e çastit mbi botën tjetër. E kalon masën kur kërkon nga fëmijët sukses në gjithçka, por nuk pyet: a e kanë njohur Kuranin? A e duan namazin? A gjejnë në shtëpi ngrohtësi, mëshirë dhe shembull?

Të nderuar vëllezër, na duhet udhëzimi i Kuranit brenda vetë jetës: në shtëpi e në punë, kur pajtohemi dhe kur kundërshtohemi. Nuk na kërkohet t'i ikim punës apo shoqërisë, por të hyjmë në to me peshoren e Allahut. Të fitojmë pa padrejtësi, të edukojmë pa ashpërsi, të mos pajtohemi pa fyer, dhe të jemi në këtë vend njerëz të besueshëm, të përpiktë e të mëshirshëm. Ta ruajmë fenë duke jetuar me njerëzit dhe duke u bërë mirë.

Merrni për vete një pjesë të sinqertë nga fjala e Allahut, në kuptim: «E mësoi Kuranin.» Mos e kufizoni lidhjen me Kuranin në stinë të caktuara. Hapeni në shtëpi, qoftë dhjetë minuta në ditë. Mblidhuni me fëmijët rreth një ajeti dhe pyesni: çfarë kërkon ky ajet prej nesh sot? Vendosini gjuhës peshore para se të flisni, kohës para se të humbasë dhe shtëpisë para se ta rrëmbejnë ekranet. [6]

Mësimi fillon me përulësi të sinqertë. Kur një ajet na është i paqartë, i kthehemi një tefsiri të besueshëm, pyesim njerëzit e dijes dhe nuk e detyrojmë të thotë atë që duam vetëm sepse na pëlqeu një shprehje. Në shtëpi mund t'u themi fëmijëve: këtë kuptim ende nuk e di; le ta mësojmë bashkë. Kështu shohin respektin për fjalën e Allahut dhe se pyetja është rrugë drejt kuptimit, jo turp. Disa fëmijë kanë nevojë së pari të gjejnë dikë që ua dëgjon pyetjen me siguri, para se të dëgjojnë përgjigjen.

Dikush lexon një ajet për sinqeritetin, pastaj gjatë ditës has një situatë të vogël që e provon: një takim ku vonohet, një gabim që dëshiron t'ia hedhë kolegut ose një mall të cilit ia njeh të metën. Këtu fillon gjurma e mësimit që shpresojmë. Nuk kërkojmë nga çdo lexim një emocion të dukshëm apo lot, por kuptim që shtohet, zemër që zbutet dhe hap që drejtohet. Nëse ende nuk lexojmë mirë, fillojmë të mësojmë pa turp, kërkojmë dikë që të na korrigjojë dhe i japim kësaj rruge durimin e duhur. Për sa punë të kësaj bote kemi duruar gjatë vështirësinë e të mësuarit! Libri i Zotit meriton më shumë durimin tonë dhe gëzimin për atë që Allahu na hap prej tij.

O Allah, na mëso nga Kurani atë që nuk dimë dhe na dhuro kuptimin e tij dhe zbatimin. Ndreqi zemrat, gjuhët dhe shtëpitë tona. Bëje Librin Tënd dritë që na udhëzon në rrugë dhe mëshirë që shfaqet në sjelljet e marrëdhëniet tona.

Burimet
[1] Kuran, Er-Rahman 55:1–4.
[2] Kuran, Er-Rahman 55:2.
[3] Kuran, Er-Rahman 55:4.
[4] Kuran, Kaf 50:18.
[5] Kuran, Er-Rahman 55:7–8.
[6] Kuran, Er-Rahman 55:2.
