Ashuraja: bindje, mirënjohje dhe veprim

Falënderimi i takon Allahut. Bekimi dhe paqja qofshin mbi të Dërguarin e Allahut dhe mbi ata që e ndjekin.

Allahu i Lartësuar thotë në Librin e Tij fisnik, në përkthimin e kuptimit: «Kur dy grupet e panë njëri-tjetrin, shokët e Musait thanë: Me siguri do të na zënë! Ai tha: Kurrsesi! Me mua është Zoti im; Ai do të më udhëzojë.» [1]

Ashuraja është një nga ditët e Allahut: dita kur Ai shpëtoi Musain dhe besimtarët me të, ndërsa e mbyti Faraonin dhe ushtrinë e tij. Kur Profeti, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të, mbërriti në Medinë dhe i gjeti hebrenjtë duke agjëruar atë ditë, tha, në përkthim: «Unë kam më shumë të drejtë ndaj Musait se ju.» E agjëroi dhe urdhëroi agjërimin e saj. [2]

Ashuraja është dita e dhjetë e muajit të Allahut, Muharrem. Profeti, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të, ka thënë, në përkthim: «Për agjërimin e ditës së Ashurasë, shpresoj tek Allahu që të shlyejë mëkatet e vitit të kaluar.» Pëlqehet të agjërohet bashkë me të edhe dita e nëntë, sepse ai tha: «Nëse jetoj deri vitin tjetër, do ta agjëroj patjetër ditën e nëntë.» Kjo është një kohë mirënjohjeje, përmes së cilës afrohemi tek Allahu dhe ripërtërijmë lidhjen me rrugën e profetëve. [3] [4]

Kur vjen Ashuraja, agjërojmë, falënderojmë Allahun dhe i kthehemi historisë së Musait për të parë çfarë mësojmë në jetën tonë. Kurani nuk e rrëfen historinë e Musait dhe Faraonit thjesht që ta mbushim kujtesën, por që të udhëzohemi në rrugë. Prandaj Allahu thotë, në kuptim: «Kujtoju atyre ditët e Allahut.» E lexojmë historinë për të mësuar, jo vetëm për të njohur hollësitë. Pyesim: çfarë na bën pushteti kur e kemi? Çfarë mbetet në zemrat tona nga besimi tek Allahu kur kemi frikë? Si ua shpjegojmë këtë fëmijëve? [5]

Një nga mesazhet më të mëdha është se jeta nuk drejtohet vetëm nga shkaqet, fuqia apo shifrat. Jetojmë në një botë që madhëron fuqinë materiale dhe mat gjithçka me para, armë, ndikim e teknologji. Shumë njerëz kanë filluar të mendojnë se kush zotëron mjetet, zotëron të ardhmen. Por Ashuraja na kujton çdo vit: mbi shkaqet është Zoti i shkaqeve; mbi fuqinë është fuqia e Allahut dhe mbi planifikimin njerëzor është caktimi i Tij.

Shiheni skenën: Musai, paqja qoftë mbi të, ka detin përpara dhe Faraonin pas tij, me ushtri, armë dhe tirani. Shokët e Musait thonë, në kuptim: «Me siguri do të na zënë!» Këto fjalë i kupton çdo njeri: janë fjalët e atij që sheh vetëm rrethanat, llogaritjet e dukshme dhe shifrat. Por Musai kishte besim në premtimin dhe udhëzimin e Zotit të tij. Ai tha, në kuptim: «Kurrsesi! Me mua është Zoti im; Ai do të më udhëzojë.» [6] [7]

Kjo është lidhja me Zotin për të cilën kemi nevojë: zemra të mbahet tek Allahu kur rrugët ngushtohen; t'i përdorim shkaqet, pa i vendosur mbi fuqinë e Krijuesit të tyre. Musai nuk mbeti pa lëvizur duke pritur. Ai zbatoi urdhrin e Zotit dhe u nis me popullin e vet. Besimi tek Allahu na shtyn të veprojmë dhe nuk na liron nga përgjegjësia për punën tonë.

Faraoni tha, në kuptim: «Unë jam zoti juaj më i lartë», ndërsa Musai tha: «Me mua është Zoti im; Ai do të më udhëzojë.» Njëri u ngrit me mendjemadhësi mbi njerëzit dhe u mashtrua nga pushteti; tjetri ishte rob i Allahut, që merrte prej Tij fuqi dhe udhëzim. Ky është dallimi themelor që historia na fton ta shqyrtojmë te vetja: si sillemi kur kemi fuqi dhe kujt i drejtohemi kur dobësohemi? [8] [9]

Në historinë e Faraonit, Kurani na njeh me tiraninë e njeriut që mendon se është mbi të vërtetën dhe llogarinë. E lexojmë për ta refuzuar padrejtësinë dhe për të shqyrtuar sa të drejtë jemi aty ku kemi fuqi: në shtëpi e në punë, ndaj të dobëtit dhe ndaj atij që nuk mund t'i përgjigjet keqtrajtimit tonë. Kush e urren tiraninë e madhe, le të ruhet nga shfaqja e saj në pushtetin e vet të vogël.

Por Kurani nuk na e drejton vëmendjen vetëm te tirani, por edhe te njerëzit rreth tij. Allahu thotë, në kuptim: «Ai e bëri popullin e vet të lehtë në mendje dhe ata iu bindën.» Te ky ajet duhet të ndalemi gjatë. Tirania nuk mbahet vetëm nga tirani, por edhe kur mendjet pushojnë së menduari, njerëzit heqin dorë nga përgjegjësia morale dhe njeriu ndjek rrymën kudo që ajo shkon. [10]

Kurani na e ruan drejtësinë edhe ndaj atyre që nuk i duam. Ai thotë, në kuptim: «Urrejtja ndaj një populli të mos ju shtyjë të mos jeni të drejtë. Jini të drejtë: kjo është më afër devotshmërisë.» Zemërimi ndaj një të padrejti të mos na shtyjë t'i bëjmë padrejtësi një të pafajshmi; mosmarrëveshja me dikë të mos na bëjë t'ia mohojmë të drejtën. Këtë peshore na duhet ta mbajmë në fjalët, qëndrimet dhe ato që publikojmë. Fjala e ajetit nënkupton urrejtjen; ai e provon drejtësinë pikërisht aty ku është e vështirë, kur zemra zemërohet dhe kërkon të dalë fituese. Këtu fillon një guxim tjetër: të ndalim fjalën e padrejtë, të korrigjojmë një lajm që e publikuam e doli i gabuar dhe të jemi të drejtë ndaj atij që nuk e duam. Kështu i edukojmë fëmijët me fuqi që ruan të drejtën dhe mëshirë që ruan dinjitetin. [11]

Një mesazh i historisë për të rinjtë dhe familjet tona është: mos e zëvendëso argumentin me famën dhe mos e mat të saktën me numrin e ndjekësve. Jetojmë me njerëzit, bashkëpunojmë e sillemi mirë me ta, duke ruajtur burimet dhe vlerat tona. Një të riu mund t'i duhet guxim i qetë për të thënë: nuk marr pjesë në talljen me këtë shok, edhe nëse qeshin të gjithë.

Në Evropë kemi nevojë që Kurani të mbetet i gjallë në zemër, namazi i pranishëm në ditë dhe besimi ndikues në vendimet tona. Studimet, puna dhe blerjet mund të na përthithin, derisa kjo lidhje të dobësohet pa e vënë re. Ndreqja fillon me afrimin e ripërtërirë tek Allahu, shoqërinë e mirë dhe dialogun me fëmijët, që ta kuptojnë fenë dhe të gjejnë në të kuptim e qetësi.

Kur kujtojmë vuajtjet e të shtypurve në Palestinë e gjetkë, zemra mund të rëndohet dhe njeriu të ndihet i pafuqishëm. Nuk ia nënvlerësojmë dhimbjen dhe nuk i kërkojmë të mbyllë sytë. Por hapim me të një derë ku mund të hyjë: lutje, ndihmë humanitare të besueshme, fjalë të drejtë, mbështetje për nevojtarët dhe drejtësi që nuk kthehet në urrejtje apo agresion.

Deti përpara Musait ishte i vërtetë dhe ushtria pas tij ishte e vërtetë. Por mbështetja dhe udhëzimi i Allahut ishin më të mëdha se frika e tij nga krijesat. Ne besojmë në fuqinë dhe drejtësinë e Allahut; nuk pretendojmë të dimë kohën apo formën e lehtësimit për çdo njeri. Sprova mund të zgjasë dhe besimtari mbetet i urdhëruar për durim, veprim dhe mëshirë, duke kërkuar ndihmën e Zotit për atë që nuk mund ta mbajë vetëm.

Kur agjërojmë Ashuranë, bashkojmë falënderimin për shpëtimin me ndjekjen e udhëzimit të Profetit, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të. Mirënjohja shtrihet edhe te përdorimi i mirësisë për të mirë. Kush ka siguri, kujton të frikësuarin; kush ka furnizim, kujton nevojtarin; kush ka mundësi t'i mësojë fëmijët, u jep një pjesë të kësaj historie: një profet që i beson Zotit dhe një tiran që nuk e shpëtoi fuqia e tij.

Secili le të zgjedhë një vepër që shoqëron agjërimin: një të drejtë që kthen, një ndihmë që jep ose një kohë me fëmijët për të menduar mbi historinë e Musait. Ripërtërijmë besimin tek Allahu dhe hedhim hapin që mundemi. Bindja që gjallëron zemrën e shfaq gjurmën në mirënjohje, veprim dhe drejtësi.

O Allah, na dhuro bindje në Ty, mirënjohje për dhuratat e Tua dhe drejtësi ndaj robërve të Tu. Ruaji familjet tona, forcoji zemrat tona, largoji brengat e të brengosurve, ndihmoji të shtypurit dhe na bëj hapës të dyerve të së mirës.

Burimet
[1] Kuran, Esh-Shuara 26:61–62.
[2] Sahih el-Buhari, hadithi 2004.
[3] Sahih Muslim, hadithi 1162.
[4] Sahih Muslim, hadithi 1134.
[5] Kuran, Ibrahim 14:5.
[6] Kuran, Esh-Shuara 26:61.
[7] Kuran, Esh-Shuara 26:62.
[8] Kuran, En-Naziat 79:24.
[9] Kuran, Esh-Shuara 26:62.
[10] Kuran, Ez-Zuhruf 43:54.
[11] Kuran, El-Maide 5:8.
