O Allah, kërkoj mbrojtjen Tënde nga shqetësimi dhe trishtimi

Falënderimi i takon Allahut. Bekimi dhe paqja qofshin mbi të Dërguarin e Allahut dhe mbi ata që e ndjekin.

Ndër lutjet e Profetit tonë, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të, është kjo, në përkthim: «O Allah, kërkoj mbrojtjen Tënde nga shqetësimi dhe trishtimi, nga pafuqia dhe përtacia, nga frikacakëria dhe koprracia, nga rëndesa e borxhit dhe nga nënshtrimi prej njerëzve.» [1]

Pak fjalë, por sa shumë nga jeta e njerëzve përmbajnë! Një shqetësim që rri zgjuar me ty; një trishtim që kthehet; një punë që e di se të bën dobi, por nuk e fillon; një frikë që të ndalon; një borxh që të rëndon; një njeri që ka pushtet mbi një pjesë të jetës sate dhe e përdor për të të shtypur. Sikur kjo lutje të kalojë, një nga një, mbi vendet tona të lodhjes.

Por para se t'i emërtojë barrët, na mëson kujt t'i drejtohemi: «O Allah, kërkoj mbrojtjen Tënde.» O Zot, nuk di ta mbaj vetëm këtë barrë. Ti e di çfarë kam frikë, çfarë kam humbur dhe çfarë ua fsheh njerëzve. Para tyre mund të dukem i fortë, ndërsa Ti e njeh dobësinë time. Mund të mos arrij as ta shpjegoj çfarë kam në kraharor, por Ti e di para se të flas.

Këtu fillon lidhja me Allahun: nevoja për Të të jetë e pranishme në zemër dhe ta kujtosh kur rëndohet ajo që të frikëson. Në namaz themi: «Allahu është më i Madhi.» Pastaj dalim dhe problemi na mbush sytë, derisa nuk shohim asgjë tjetër! Ku shkon ky kuptim? Allahu është më i madh se ajo që më tremb, e njeh më mirë dhimbjen time dhe ka fuqi të më ndihmojë më shumë nga sa përfytyroj.

«Nga shqetësimi dhe trishtimi.» Shpesh trishtohemi për atë që kaloi dhe shqetësohemi për atë që kemi frikë se do të vijë. Mes tyre është kjo ditë që po jetojmë. Ajo mund ta ketë barrën e vet të mjaftueshme, por ne i shtojmë të shkuarën dhe atë që ende nuk ka ardhur. Ose dita është e qetë, por i mbledhim barrë pas barre, që të mos na kalojë rehat!

Sot jam në shtëpi dhe familja është rreth meje, por në imagjinatë jetoj sëmundjen, humbjen dhe ndarjen e së nesërmes. Pastaj kthehem te e djeshmja dhe përsëris çdo dhimbje. Vëlla, ne nuk e dimë çfarë sjell e nesërmja; pse t'i mbajmë sot të gjitha mundësitë e saj të dhimbshme?

Ka edhe trishtim që e thërrasim vetë. Një mesazh i vjetër: e di se rileximi më shton trazimin, por e kërkoj dhe e hap sërish. Një profil që e di se më lë të pakënaqur me jetën, por e vizitoj çdo natë. Sikur, sa herë zemra qetësohet pak, t'i themi: mbeti edhe kjo!

Pastaj biseda që nuk mbaron: ku mbetën kohët e dikurshme, kur bota kishte mirësi? Sikur e gjithë e mira të ketë mbetur atje dhe Allahu t'u ketë dhënë njerëzve të djeshëm, ndërsa neve asgjë! Në të shkuarën ka gjëra që i duam; në të tashmen ka mirësi që i shpërfillim duke vajtuar të shkuarën.

Besnikëria ndaj atyre që kemi humbur nuk kërkon t'ia ndalojmë vetes çdo gëzim. Lutja për të vdekurin është besnikëri; lëmosha në emër të tij është besnikëri. Profeti, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të, e kujtonte Hatixhen dhe sillej mirë me mikeshat e saj. Trishtimi për të dashurit është i natyrshëm dhe vala e tij mund të rikthehet pa zgjedhjen tonë. Prandaj nuk e fajësojmë të pikëlluarin për lotët dhe nuk i caktojmë afat për ta kapërcyer humbjen. Por tregojmë butësi ndaj vetes, e bëjmë kujtimin derë lutjeje e mirësie dhe u lejojmë mirësive që na mbeten të gjejnë vend në zemër. [2]

Zemra ka nevojë për mëshirë, jo për dikë që ia përsërit plagën. Kur e gjejmë veten duke u rrotulluar në të njëjtën dhimbje, le të kërkojmë ndihmë të sinqertë dhe të pakësojmë aq sa mundemi shkaqet që e rikthejnë.

Sa për trishtimin që nuk e kemi zgjedhur, Kurani e përshkruan dhimbjen e tij. Nëna e Musait: një nënë së cilës i mungon foshnja. Si është zemra e saj? Allahu thotë, në kuptim: «Sikur të mos ia kishim forcuar zemrën.» Musai ende nuk i ishte kthyer, por Allahu ia forcoi zemrën. Këtë kuptim na duhet ta mbajmë: mund të presim ndryshimin e gjendjes, ndërsa kemi më së shumti nevojë për ndihmën e Allahut në zemrën që pret. [3]

Mund të themi: O Zot, po të lutem dhe problemi mbetet njësoj. Në këtë pamje zemra gjen një lutje tjetër: O Zot, ma forco zemrën derisa të vijë lehtësimi Yt. Ndihma e Allahut nuk kufizohet në formën që presim ne.

Pastaj: «pafuqia dhe përtacia». Njeriu mund të jetë vërtet i pafuqishëm dhe të ketë nevojë për ndihmë. Mund edhe të jetë i aftë për diçka, por ta lërë sepse nuk mund t'i bëjë të gjitha. Kështu, vështirësia e rrugës kthehet në ndalim nga rruga.

Në udhëzimin e Profetit tonë, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të, thuhet, në përkthim: «Përkushtoju asaj që të bën dobi, kërko ndihmën e Allahut dhe mos u dorëzo në pafuqi.» Energjia e njeriut mund të bjerë nga sëmundja apo rraskapitja; ndaj nuk e quajmë përtac çdo të lodhur. Kërkimi i ndihmës së Allahut shoqërohet me veprimin e mundshëm: kërkim pune, ndreqje marrëdhënieje apo ndihmë që na duhet. Kur vuajtja rëndohet, mund të nevojitet një specialist. Nuk duhet gjithmonë një fillim i madh; ndonjëherë drejtimi i ditës ndryshon me një hap të vogël që e shtyje. [4]

Pastaj: «frikacakëria dhe koprracia». Një frikë që pengon fjalën në mbrojtje të një të shtypuri dhe një lidhje me paratë që mban dorën larg nevojtarit. Këtu na del një pyetje: ne shpresojmë në ndihmën e Allahut, por ku është ndihma jonë për robërit e Tij?

Profeti, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të, ka thënë, në përkthim: «Allahu e ndihmon robin për sa kohë robi ndihmon vëllanë e vet.» Nëse dëshiron që Allahu të të lehtësojë, lehtësoji edhe ti njerëzit. Ndoshta thua: edhe unë kam shqetësime! Po, por krahas tyre mund të kesh atë që i mungon vëllait: përvojë që i hap një rrugë ose kohë për ta dëgjuar. [5]

Nuk presim që jeta jonë të zbrazet nga barrët për t'u bërë të dobishëm. Dikush mund të ketë nevojë për ty ndërsa ti ke nevojë për Allahun, dhe ndihma jote ndaj tij mund të jetë një derë nga e cila shpreson ndihmën e Zotit.

«Rëndesa e borxhit»: një peshë që e njeh ai që sheh telefonin dhe trembet se mesazhi mund të jetë një kërkesë tjetër për pagesë. Pas disa borxheve qëndrojnë sëmundja ose papunësia; pas të tjerëve, krahasimi: pse ai e ka dhe unë jo? Kështu blejmë një admirim të çastit dhe mbajmë një ankth të gjatë.

Ndoshta në barrën tonë ka një gur që mund ta nxjerrim: një blerje që ndalojmë, një shpenzim që rishohim ose një këshillë që hap rrugën e shlyerjes. Ndoshta jam unë huadhënësi dhe mund t'i jap vëllait afat, t'ia ruaj dinjitetin dhe t'ia lehtësoj një natë frike.

Pastaj: «nënshtrimi prej njerëzve». Një drejtues që bën padrejtësi, një i afërm që sundon ose dikush që shfrytëzon nevojën e tjetrit. I shtypuri ka një Zot që e dëgjon; ka të drejtë të kërkojë të drejtën e vet dhe ndihmën e ligjit e të njerëzve me përvojë.

Por lutja është edhe pasqyrë. Kërkoj mbrojtjen e Allahut nga shtypja e njerëzve: a ka dikush që vuan nga shtypja ime? A qetësohet familja kur hyj apo ngushtohet? A e ndihmoj nevojtarin e pastaj ia rëndoj duke ia përmendur të mirën që i kam bërë? Sa e rëndë është të kërkojmë mëshirë për vete, ndërsa më të afërmit tanë e presin prej nesh!

Të nderuar vëllezër, secili ka diçka që e lodh. Le t'ia tregojmë Allahut barrën tonë dhe të fillojmë me aq sa mundemi. Le të kujtojmë edhe një njeri që e dimë se është i lodhur, të lutemi për të dhe të përpiqemi ta ndihmojmë: një të sëmurë që e shoqëroj, një punëkërkues që e mbështes, një borxhli në vështirësi të cilit i jap afat ose një të vetmuar që e dëgjoj.

O Allah, na ndihmo në barrët që mbajmë dhe na bëj ndihmë për ata që mbajnë barrët e tyre. O Allah, mos na lër në dorën tonë; na i forco zemrat dhe largoji brengat tona dhe të robërve të Tu.

Burimet
[1] Sahih el-Buhari, hadithi 6369.
[2] Sahih el-Buhari, hadithi 3818.
[3] Kuran, El-Kasas 28:10.
[4] Sahih Muslim, hadithi 2664.
[5] Sahih Muslim, hadithi 2699.
