Kur këputet filli

Falënderimi i takon Allahut. Bekimi dhe paqja qofshin mbi të Dërguarin e Allahut dhe mbi ata që e ndjekin.

Allahu i Lartësuar thotë, në përkthimin e kuptimit: «Thuaj: namazi im, flijimi im, jeta ime dhe vdekja ime janë për Allahun, Zotin e botëve.» [1]

Vëllezër të dashur, sot flitet për menaxhimin e kohës, detyrave, projekteve, përparësive dhe roleve, madje edhe për drejtimin përmes vlerave e parimeve. Kjo është e dobishme dhe na nevojitet. Por Kurani na hap edhe një pyetje tjetër: jo vetëm çfarë bën dhe kur e bën, por kujt ia kushton tërë jetën? Cili drejtim i bashkon pjesët e saj?

Secili ka shumë role: baba ose nënë, bashkëshort ose bashkëshorte, punonjës ose sipërmarrës, fëmijë i prindërve të vet, fqinj e mik dhe besimtar në xhaminë e tij. Problemi nuk është numri i roleve, por kur secili na tërheq në një drejtim tjetër, derisa jetojmë një jetë të vetme me një zemër të shpërndarë.

Prandaj Kurani nuk tha se vetëm namazi im është për Allahun. Ai thotë, në kuptim: «Jeta ime dhe vdekja ime janë për Allahun.» Puna ime është për Allahun kur e kryej me ndershmëri; pasuria ime kur e fitoj me hallall dhe e shpenzoj me të drejtë; familja ime kur kujdesem për të me mëshirë. Edhe pushimi dhe ambicia ime, kur qëndrojnë në vendin e duhur dhe nuk e pushtojnë zemrën. [2]

Profeti, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të, ka thënë, në përkthim: «Atij që e ka këtë botë shqetësimin e vet, Allahu ia shpërndan punët, ia vendos varfërinë para syve dhe nga kjo botë i vjen vetëm ajo që i është caktuar. Atij që e ka botën tjetër synimin e vet, Allahu ia mbledh punët, ia vendos pasurinë në zemër dhe kjo botë i vjen, edhe pa dëshirën e saj.» [3]

Mendoni për fjalët: «ia shpërndan punët», përballë «ia mbledh punët». Të synosh botën tjetër nuk do të thotë ta braktisësh këtë botë, punën apo planifikimin e së ardhmes. Do të thotë të kesh shumë punë e shqetësime, por pas tyre një qëllim më të madh që i rregullon. Punon dhe e di pse; fiton pasuri dhe e di vendin e saj; edukon fëmijët dhe e di drejt kujt po i udhëzon. Mëson e arrin sukses, por suksesi nuk bëhet qëllimi më i lartë dhe mendimi i njerëzve nuk bëhet drejtimi yt.

Pasuria e zemrës nuk do të thotë se besimtari nuk trishtohet apo lodhet, por se furnizimi i tij nuk bëhet masa e vlerës së tij dhe as qëllimi i ekzistencës.

Problemi i njeriut sot mund të mos jetë mungesa e synimeve, por të ketë shumë syresh dhe asnjë qëllim që i bashkon. Këtu fillon shpërndarja e jetës.

Zgjohet me mendjen te puna, pastaj kalon te telefoni, te një mesazh, një lajm, një video, një krahasim dhe një frikë për të nesërmen. Kthehet në shtëpi: trupi është me familjen, zemra diku tjetër. Katër njerëz mund të ulen rreth së njëjtës tryezë dhe secili të jetojë në një botë tjetër.

Telefoni nuk është i keq në vetvete: është mjet dhe përmban shumë të mira. Por pyetja është: a e përdor unë, apo çdo njoftim zotëron një pjesë të vëmendjes sime? Nuk duhet ta di çdo lajm dhe as të marr pjesë në çdo debat.

Më e rënda është kur shpërndarja arrin marrëdhënien tonë me Allahun. Qëndrojmë në namaz dhe bashkë me ne kanë hyrë puna, telefoni, paraja dhe problemi. Hapim Kuranin dhe lexojmë, por zemrat i kemi gjetkë. Dëgjojmë shumë mësime, por kalojmë nga njëri te tjetri para se të provojmë në jetë diçka nga ajo që mësuam. Mund të ndjekim çdo çështje fetare dhe të mos pyesim veten: cilit mëkat po i rezistoj? Cilën sjellje po përmirësoj? Në cilin adhurim po qëndroj i palëkundur?

Allahu thotë për Sebenë, në përkthimin e kuptimit: «I bëmë rrëfenja dhe i shpërndamë krejtësisht.» Në kuptimin e tij të drejtpërdrejtë, ajeti flet për shpërndarjen e tyre nëpër vende pasi kishin qenë të bashkuar. Por mendoni për pamjen: diçka e bashkuar bëhet pjesë të ndara. Njeriu mund të përjetojë një lloj tjetër copëzimi, kur koha, vëmendja dhe zemra i shpërndahen, derisa vështirë se përqendrohet në diçka. [4]

Përfytyroni rruazat e tespiheve të lidhura me një fill. Janë shumë, por përbëjnë një tërësi sepse i bashkon një fill. Një rruazë mund të jetë puna ime, një tjetër familja, pasuria, shëndeti, miqtë, ambiciet dhe adhurimi. Islami nuk më kërkon t'i heq rruazat; më jep fillin që i lidh. Siç thuhet në kuptimin e ajetit: «Jeta ime dhe vdekja ime janë për Allahun, Zotin e botëve.» [5]

Përfytyroni po ato rruaza kur u këputet filli: bien përtokë dhe shpërndahen. Rruazat nuk u zhdukën; humbi filli. Kështu njeriu mund të mbetet punonjës, baba, bashkëshort, mik dhe falës, me pasuri, projekte e ambicie, por jeta e tij e brendshme të fillojë të shpërbëhet. Këtu kuptojmë «ia shpërndan punët» dhe «ia mbledh punët».

Ndoshta puna që na duhet sot është të kërkojmë fillin. Para se t'i shtojmë një detyrë një orari të mbushur, të shqyrtojmë drejtimin: cila prej këtyre punëve përmbush një detyrim tonin dhe cila na konsumon jetën vetëm sepse jemi mësuar me të?

Pas kësaj xhumaje zgjidh një kohë të shkurtër e të qetë: në xhami pasi të largohen njerëzit, vetëm në dhomë ose në një vend të qetë në park. Merr abdes me qetësi nëse ke nevojë, lëre telefonin larg ose fike për pak. Pastaj përmende Allahun me përmendje të transmetuara që i di, ndieje nevojën për Të dhe thuaj, në përkthimin e lutjes: «O i Gjallë, o Mbajtësi i gjithçkaje! Në mëshirën Tënde kërkoj ndihmë. Ma rregullo çdo çështje dhe mos më lër në dorën time as sa hap e mbyll sytë.» Kjo është një nga lutjet që Profeti, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të, ia këshilloi Fatimes, Allahu qoftë i kënaqur me të. [6]

Pastaj rri pak me veten. Kujto se shumë nga ato për të cilat lodhesh tani një ditë do t'ua lësh të tjerëve: shtëpinë, pasurinë, sendet dhe projektet. Ti do të shkosh vetëm dhe do të qëndrosh para Allahut të Lartësuar. Përfytyroje veten atje, jo për t'u paralizuar nga frika, por për të rikthyer masën e drejtë: çfarë do të mbetet nga e gjithë kjo dhe çfarë meriton të jetë qendra e jetës sime?

Pyete veten: çfarë e bashkon jetën time? Çfarë ma shpërndan më shumë zemrën këto ditë? Jam baba, bashkëshort, punonjës, mik dhe falës: a janë këto rolet e një njeriu me një drejtim, apo jam shpërndarë mes tyre aq shumë, sa pothuajse kam humbur veten?

Lutju Allahut me sinqeritet: O Zot, ma bashko zemrën në bindjen ndaj Teje, m'i rregullo punët dhe më ndihmo t'i përmbush të drejtat që m'i ke besuar. Ankthi i herëpashershëm dhe përgjegjësitë e shumta nuk nënkuptojnë besim të dobët. Por, krahas kërkimit të ndihmës, duhet të rregullojmë atë që mundemi dhe të mbështetemi te dikush që na ndihmon kur kemi nevojë.

Ndoshta nuk na duhen gjithmonë më shumë punë, informacion apo projekte. Ndoshta na duhet të rikthehet filli që bashkon jetën, të kujtojmë se përfundimi është te Ti, o Zot, dhe se gjithçka që kemi janë mjete, jo qëllimi.

Në përkthimin e kuptimit të Kuranit: «Thuaj: namazi im, flijimi im, jeta ime dhe vdekja ime janë për Allahun, Zotin e botëve. Ai nuk ka ortak. Për këtë jam urdhëruar dhe unë jam i pari i atyre që i nënshtrohen.» [7]

Burimet
[1] Kuran, El-En'am 6:162.
[2] Kuran, El-En'am 6:162.
[3] Sunen Ibn Maxhe, hadithi 4105; zinxhiri i transmetimit është i saktë.
[4] Kuran, Sebe 34:19.
[5] Kuran, El-En'am 6:162.
[6] E transmeton Nesaiu në Es-Sunen el-kubra, hadithi 10405; Albani e vlerëson hasen në Sahih et-tergib ue et-terhib, hadithi 661.
[7] Kuran, El-En'am 6:162–163.
