Populli i Sebesë: a i shohim ende mirësitë?

Falënderimi i takon Allahut. Bekimi dhe paqja qofshin mbi të Dërguarin e Allahut dhe mbi ata që e ndjekin.

Allahu i Lartësuar thotë, në përkthimin e kuptimit: «Për popullin e Sebesë kishte një shenjë në vendbanimin e tyre: dy kopshte, në të djathtë dhe në të majtë. Hani nga furnizimi i Zotit tuaj dhe falënderojeni Atë! Një vend i mirë dhe një Zot që fal shumë.» [1]

Të nderuar vëllezër, kur Allahu na tregon për një popull që jetoi para nesh, na fton të shohim veten përmes asaj historie dhe të pyesim: ku jemi ne në këtë rrugë dhe çfarë mësojmë prej saj? Njëra prej këtyre historive është ajo e Sebesë, popullit të cilit Allahu i dhuroi mirësi të mëdha.

Mendoni për përshkrimin e mirësisë si shenjë: diçka nga e cila përfitonin dhe në të cilën shihnin bujarinë, fuqinë dhe mëshirën e Allahut. Por njeriu që jeton gjatë mes mirësive mësohet me to dhe mund të mos i vërë më re. Zgjohet i shëndetshëm dhe nuk e sheh shëndetin; hap rubinetin dhe uji rrjedh, por nuk mendon për të; del e kthehet i sigurt dhe e harron sigurinë; i sheh fëmijët çdo ditë, derisa fytyrat e tyre bëhen pjesë e zakonshme e jetës.

Sot njeriu mund të jetë i rrethuar nga gjëra për të cilat i lutej Allahut vite më parë, e megjithatë të jetojë i pakënaqur. I ka harruar ditët e nevojës dhe ka vështruar aq gjatë atë që i mungon, sa nuk sheh më atë që ka. Këtu fillon mirënjohja: të shohësh para se të flasësh. T'ia rikthesh në zemër vlerën asaj me të cilën syri është mësuar dhe të kujtosh se pas këtyre mirësive është Zoti që të ka begatuar.

Pastaj Allahu thotë, në kuptim: «Hani nga furnizimi i Zotit tuaj dhe falënderojeni Atë!» Gjërat e mira janë të lejuara dhe shijimi i tyre shoqërohet me njohjen e Dhuruesit dhe falënderimin e Tij. Mos e merr dhuratën duke harruar Dhuruesin. Shijoje atë që Allahu e ka lejuar; le të të ndihmojë pushimi në bindjen ndaj Tij dhe pasuria në vepra të mira. Zotëroji gjërat, por mos i lejo ato të ta zotërojnë zemrën. [2]

Ndër mirësitë që Allahu i dha Sebesë ishin lehtësia e udhëtimit dhe siguria e rrugës. Ai thotë, në kuptim: «Udhëtoni nëpër to net e ditë të sigurt!» Ne lexojmë për mirësitë e tyre dhe habitemi, por po të ndaleshim pak, do të shihnim edhe në jetën tonë shumë arsye për falënderim. Në shtëpitë e shumë prej nesh vijnë ushqime nga vende të largëta; përshkojmë në disa orë largësi që dikur kërkonin ditë dhe flasim me familjarë në një vend tjetër duke ua parë fytyrat në të njëjtin çast. [3]

Na vijnë uji, ngrohja dhe drita. Kemi mundësi mësimi e mjekimi që shumica e njerëzve para nesh nuk i njihnin. Dikush mërzitet nga një lidhje e ngadaltë, duke harruar mirësinë që dëgjon zërin e nënës së largët; ose ankohet për një ushqim që përsëritet, duke harruar ditët kur e dëshironte. Këto ndalesa të vogla ua rikthejnë mirësive vendin në zemër. Gjendjet tona ndryshojnë: mes nesh ka të sëmurë, të shqetësuar dhe nevojtarë. Mirënjohja nuk i kërkon askujt të mohojë dhimbjen; e ndihmon të shohë të mirën që i ka mbetur, ndërsa përpiqet të lehtësojë atë që e mundon. Sa mirësi të afërta na kanë dalë nga zemra, ngaqë jemi përqendruar tek ajo që na mungon!

Pastaj në historinë e Sebesë vjen një shprehje e shkurtër që zbulon qëndrimin e tyre ndaj kësaj bujarie. Në përkthimin e kuptimit: «Por ata kthyen shpinën.» U larguan nga falënderimi dhe bindja ndaj Allahut, e u erdhi ndëshkimi që tregon Kurani: «Atëherë u dërguam përmbytjen e digës dhe dy kopshtet ua zëvendësuam me dy kopshte me fruta të hidhura, marina dhe pak lotus.» Pastaj Ai sqaron arsyen: «Kështu i shpërblyem për mosmirënjohjen e tyre. A ndëshkojmë kështu kë tjetër përveç mosmirënjohësit?» [4] [5] [6]

Përpara se të ndryshonin dy kopshtet, ata kishin kthyer shpinën. Kjo na fton të shqetësohemi për zemrat tona kur mirësitë na bëjnë të harrojmë Dhuruesin dhe jetojmë sikur gjithçka që kemi të jetë një e drejtë e garantuar, pa bujari nga Allahu dhe pa përgjegjësi nga ne. Për Sebenë, Allahu na ka treguar shkakun e ndëshkimit; prandaj nuk e përdorim këtë histori për të gjykuar se çdo i sëmurë apo i goditur nga fatkeqësia po ndëshkohet. E lexojmë që t'i kërkojmë llogari vetes: çfarë i kanë bërë mirësitë marrëdhënies sonë me Allahun?

Të nderuar vëllezër, njeriu mund ta kujtojë Zotin kur jeta i ngushtohet, pastaj ta harrojë kur i zgjerohet. Prandaj duhet ta rishohim lidhjen me Allahun në kohë mirëqenieje. A na ka ndihmuar shtimi i të ardhurave të falemi, të japim lëmoshë e të mbajmë lidhjet farefisnore? Apo na ka shtuar angazhimet, derisa për Allahun mbeti fare pak nga dita jonë? A e kemi falënderuar mirësinë e kohës, apo koha kaloi mes shtyrjeve dhe shfletimit të ekranit, e pastaj u ankuam se nuk na mjafton?

Një shenjë e zemrës mirënjohëse është pakësimi i ankimit dhe i pakënaqësisë së pandërprerë. Ka dallim mes atij që sheh çfarë ka dhe kërkon të përmirësohet, dhe atij që sheh vetëm mangësitë: sapo i plotësohet një dëshirë, ajo bëhet e zakonshme dhe ai fillon të kërkojë çfarë kanë të tjerët. E mira mund të jetë pranë nesh, por vështrimi i vazhdueshëm tek ajo që na mungon na e fsheh atë që zotërojmë. Le të ndalemi pak te dhuratat që Allahu na ka dhënë, para se t'i drejtojmë sytë te dhuratat që u ka dhënë të tjerëve.

Mirënjohje është edhe që mirësia të mos mbetet vetëm te zotëruesi i saj. Kur e ndiejmë vlerën e asaj që kemi, e kemi më të lehtë të vëmë re atë që ka nevojë për të. Kush e njeh mirësinë e ushqimit, kujton të uriturin; kush e njeh mirësinë e shtëpisë dhe sigurisë, kujton atë që ka humbur shtëpinë ose jeton me frikë. Rreth nesh ka nevojtarë, jetimë e të shpërngulur; në Palestinë e gjetkë ka njerëz që kanë nevojë për ndihmën tonë. Nuk kërkohet që secili të mbajë të gjitha dhimbjet e botës, por që një pjesë e mirësisë së Allahut ndaj tij t'i arrijë edhe dikujt tjetër.

Kjo nuk kufizohet te paraja. Mirënjohja për dijen është të mësosh të tjerët; për aftësinë, të ndihmosh; për kohën, t'i japësh prej saj atij që ka nevojë për ty. Një telefonatë për të mbajtur lidhjet farefisnore, një ndihmë për fqinjin ose një orë mësimi për një fëmijë mund të jetë vepra që mund të bësh sot. Kërko çfarë ke mundësi të bësh dhe mos e nënvlerëso të mirën e afërt duke pritur një vepër të madhe që mund të mos vijë.

Ndër mirësitë pranë nesh është xhamia ku mblidhemi për namaz e Kuran, ku mësojnë fëmijët tanë dhe ku myslimani gjen dikë që e ndihmon në fenë e tij. Mirënjohja për të shfaqet duke e gjallëruar me adhurim, duke e ruajtur dhe duke marrë pjesë në shërbimin, mësimin dhe mbështetjen e saj, sipas mundësisë. Ajo që japim aty u shërben fëmijëve që mësojnë, të rinjve që gjejnë shoqëri të mirë dhe myslimanit të ri që gjen mikpritje e mësim. Kjo mirësi meriton ta shohim dhe të mbajmë pjesën tonë të kujdesit për të.

Këtë javë zgjidh një mirësi me të cilën je mësuar aq shumë, sa pothuajse nuk e sheh. Ndalu një çast e thuaj: O Zot, kjo është prej Teje. Pastaj jepi mirënjohjes një shenjë konkrete: mëshirë, lëmoshë, një të drejtë që përmbush ose një të mirë që i arrin dikujt tjetër. Historia e Sebesë na fton të pyesim: a i shohim ende mirësitë e Allahut dhe çfarë bëjmë me to?

Mirësia nuk përmbushet vetëm duke e zotëruar; ajo përmbushet kur njohim Dhuruesin dhe e përdorim mirë dhuratën e Tij. I kërkojmë Allahut të na i bëjë të dukshme mirësitë e Tij, të na bëjë mirënjohës, të na bekojë atë që na ka dhënë dhe t'i bëjë dhuratat e Tij ndihmë për bindje ndaj Tij dhe mëshirë për robërit e Tij.

Burimet
[1] Kuran, Sebe 34:15.
[2] Kuran, Sebe 34:15.
[3] Kuran, Sebe 34:18.
[4] Kuran, Sebe 34:16.
[5] Kuran, Sebe 34:16.
[6] Kuran, Sebe 34:17.
